A new year a new beginning ?

Although the year is already 2 months old, I am still having mixed feelings about my prospects this year.  Recently I had to explain to a dear friend on facebook, why I would consider a headstone predicting my death this year saying that I died 'for preventing the end of the world' to be funny.  To her it was a very morbid kind of joke.  In May last year while we were spending a very nice holiday in Italy, the world was supposed to end according to an American sect leader. I decided that the world shouldn't end during my splendid vacation so as a joke I 'forbade'  it.  The same funny guy then said that the end of the world would occur in October.  By that time my American friend and I had decided that if the world was going to end, it could only be on December 21st 2012 (12-21-12) as according to some the Maya calendar predicts.  As 21 December happens to be my birthday and I was born in 1956 and I am turning 56 this year, the prediction kind of appeals to me, and my friend and I are still debating wether I should forbid it or not and how much time I have to forbid it. So now I am wondering what this year will bring.  The year started out badly for me.  2011 did end with a positive financial note : I was paid out my unemployment benefit on December 31st, 3 months late but never mind that. So January started and I was still unemployed and with the economic crisis I did not think it would be an easy task to find a job I liked soon.  I did have 1good prospect : the birth of our 6th grandchild was coming nearer, always a happy occasion and I was, stll am,  looking forward to a new addition to our family.  But otherwise I had nothing to be very happy about.  So I got busy again going round employment agencies looking for a job and sending emails applying for whatever I felt would suit me.  At the end of January  I did find a new employer and so I started in a new job on February 1st.  It' a whole new world for me.  I have to send out tax bills to whoever owns property in an area called 'De Nieuwe Polder van Blankenberge'. The organisation I work for has to maintain all waterways in this area, vulnerable to flooding because it's just behind the coastline and below sea level.  Their budget is partly from the tax I have to make sure is collected and partly from local and federal government.  I am in an office on my own and the only other person in the same building, the size of a normal house, is my boss in his own office next to mine.  The location is a small village called Houtave. A challenge to say the least.  At first I didn't really know wether or not to accept this job.  I had never really worked alone. But it has been a month now and I would never have thought it but I am actually enjoying it.  Before starting in my new job, we helped our son and daughter in law with some decorating, getting everything ready for the baby due around March 15th. They were turning the attic into an extra bedroom and fortunately I don't have fear of height. We booked our holiday : we are going to Rhodes (again) at the end of September and our friends from Antwerp will be there.  We also did some shopping around to do some small changes to our home, a new front door, a new railing for our balcony.  February has however been an emotional month otherwise.  We visited some dear long time friends in Hull. We hadn't seen them for 4 years and it felt good to spend some time with them.  One of them had lost his wife last year, and it felt good to be able to show him our sympathy in person and talk about her while we were staying at his house. An then, my mother had to go into hospital. She had been a bit poorly and wasn't feeling very well, nothing dramatic.  But in the hospital, after about a week, she seemed to get worse and then suddenly she passed away two weeks ago.  It was sad but at the same time a happy moment.  She was 86, had a good life, didn't have to suffer and passed away quietly. And now a lot still has to be done.  Our parents' house will have to be sold.  We will have to empty the house and I'm sure a lot of memories will grab me by the throat or bring me and my brother and sister some smiles.  And the baby that will fill us with tenderness to come into this world in the next fortnight.  I guess you can see why I have mixed feelings about 2012, at least about the coming months. I am still new at my new work place so a lot is still unknown and therefore uncertain for me, but such is life I suppose.  I'll give it some time and when I'm back on track, I want to get all my old North Sea Ferries colleagues together.  That is my this year's project.

2012 een nieuw begin ?

Op facebook moest ik onlangs aan een vriendin uitleggen waarom de foto van een grafsteen van mezelf die voorspelt dat ik het einde van 2012 niet haal "om het vermijden van het einde van de wereld" eigenlijk grappig is.  Sinds mei vorig jaar, toen volgens één of andere Amerikaan de wereld zou vergaan en dat toen niet gebeurde omdat ik dat  "verboden" had omdat we op vakantie waren in Italië, maken een Amerikaanse vriend, die er toen bij was, en ikzelf voortdurend grapjes over het einde van de wereld op mijn verjaardag 21 december 2012.  Die datum zou volgens verschillende voorspelling, o.a. van de Maja's, cruciaal zijn voor de mensheid. Dat ik geboren ben in 1956 en dit jaar op die datum, voor de Amerikanen 12-21-12, 56 jaar wordt maakt het extra mysterieus.  En nu is de grap of ik het dit keer weer ga verbieden of niet.  Het zal ervan afhangen wat dit jaar mij brengt.  Het nieuwe jaar was voor mij niet zo goed begonnen.  Hoewel het oude jaar nog net goed op zijn einde gekomen was.  Ik kreeg op 31 december uiteindelijk toch het stempelgeld waar ik sinds 24 oktober recht op had. Ik ontdekte ook dat ik nog recht had op een extra uitkering van de RVA voor mijn 4 maanden in de chocolaatjesfabriek en ook als ik nog elders weer aan de slag kan.  Maar begin januari had ik dus nog steeds geen nieuwe job.  De rest van de vooruitzichten ? De geboorte van het zesde kleinkind komt steeds dichterbij en daar kijk ik wel naar uit.  En verder brengt de toekomst mij niet veel om vrolijk te zijn.  Ik ging dus door met het afschuimen van alle jobsites en het solliciteren.  Nog steeds leek er weinig beweging in het aanbod te zitten.  Maar uiteindelijk werd ik op 2 plaatsen uitgenodigd voor een gesprek en wonder boven wonder 1 van de 2 wilde mij aanwerven ! Vandaag ben ik aan de vooravond van mijn eerste werkdag bij de Nieuwe Polder van Blankenberge, als administratief medewerkster.  Iets helemaal anders dan ik gewoon ben, maar dat zie ik dan maar als een "uitdaging" om het met een cliché te zeggen.  Tussendoor heb ik de draad en het contact weer opgenomen met een paar oud collega's, vrienden eigenlijk van bij de ferry en het resultaat is een reisje naar Hull waar ik echt naar uitkijk.  Waterstones, voor wie het niet weet : neen het is geen schoenwinkel maar een boekenwinkel, Hull zal het geweten hebben ! We blijven er ook overnachten bij een vriend die we al jaren niet meer gezien hebben. We gingen ook helpen bij de oudste zoon die nog een extra kamer nodig heeft om plaats te hebben voor de baby half maart.  De zolder wordt een slaapkamer en die moest behangen worden, goed dat ik geen hoogtevrees heb, en er moest ook nog tapijt komen.  We hebben ook nog rond geshopt voor een nieuwe voordeur en balustrades voor onze balkons.  Dus jullie zien, ik heb niet stil gezeten.  En uiteindelijk hebben we ook al geboekt om eind september nog eens naar Rhodos te gaan.  Dus 2012 ziet er geleidelijk aan toch al wat beter uit.  En verder wil ik dit jaar nog maar eens een poging wagen om een grote NSF reünie te organiseren.  En morgen te midden van de Polder een nieuwe job onder de knie krijgen.  Hopelijk voor het laatst.

Chocolates and pigs

Animal feed additives.  I knew more about the subject than I had expected.  As I  am constantly battling to keep my weight in check, anything to do with food gets my attention.  When you're on a diet, you have to make sure that it is a balanced diet.  So I had already read a lot about what type of food contains all the vitamins and minerals and anything else a body needs.  Animal nutrition is an art.  The animals are destined for human consumption and food safety regulations are very strict.  Most of the 'premixes' as the mixes of feed additives were called, made at the plant were for pigs.  In no time I got the hang of my new job. I had to.  Within 2 weeks I had to be "operational" because  one of my colleagues to be had resigned leaving within two weeks and her replacement wasn't due to start in her new job untill 4 weeks later, another was going on a 2 week holiday coinciding with the departure of colleague nr 1 and the third only worked half time.  But I managed.  Many colleagues came and went during the 6 years I worked there and I should have realised that unavoidably my day to go would come.  As it was I didn't see it coming.  But before that time, I performed a great many tasks : the normal things like answering the phone, taking the orders, placing purchasing orders, but also making and serving coffee, doing the shopping,  and to top it of f organising fairs and a seminar and making flight and hotel reservations.  In the end I was fired.  I did not take it very well.  I felt betrayed as I knew they had been hiring my replacement behind my back and probably 3 of my office colleagues knew I was going to be fired.
There I was : 54 and back on the street.  I was so determined to get back at work that it only took me 2 and 1/2 months to find another job, taking a pay cut of about 600 € a month after taxes, but a job nevertheless.  And a good job it turned out to be; with great new very young colleagues, young enough to be my daughters.  They were, still are I'm sure, very dynamic, motivated and intelligent and even goodlooking !  I forgot to say that I started my new job in a chocolate factory ! Not really a chocolate factory but a Belgian chocolates factory.  So again I start from scratch.  But I enjoy it very much.  The girls are a litle crazy, but so am I.  They work hard but also laugh a lot.  It is very nice working with them and I really love it, even though it is hard work.  But it never rains but it pours.  It had not been a good year for me except for the new job, and now it turned out the company had financial problems and at the end of August a large dutch company did a bid and effectively took over the factory in Brugge.  Obviously they had to reorganize and some of my new colleagues and me had to be let go.  So sadly I had to leave my "daughters" and was out on the market again.  But I"m still in touch with  the girls and we meet up from time to time so my short passage in the world of chocolate has not left me empty handed, or rather empty hearted I should say.

Life goes on

I've continued my story, at least the story of my professional career, in Dutch but not in English.  I've decided to go on with the story in English for the fun of it and to keep up my English language skills.  It's for the readers, if any, to judge if my writing in English is passable. 
So I was fired in 2003, aged 46 with 25 years of professional experience.  I had always loved my job, even after the takeover.  The atmosphere was different afterwards and a lot of things had changed but our goals hadn't changed.  But now on to another job.  Me and most of my colleagues were jobless on May 1st.  By that time I had already found a new job : head receptionist and reponsible for group bookings and meetings and incentives at a hotel in Bruges; it was agreed I would take a month off before starting to work in this new environment.   Unfortunately it turned out my new employer was not as convinced of my intelectual and professional capabilities as the previous one.  As I was used to a great deal of autonomy, it was very hard for me to have someone constantly looking over my shoulder and criticising my every move.  After 3 months it was decided I was not the right person for the job.  I wasn't sorry.  I would have left anyway.  I was just sorry I had been working all summer and I think that was actually the warmest summer we had for the last 20 years.
After this debacle I took a couple of months for myself, doing lots of things round the house, for my mother, as she had been hospitalised for 3 months and was still recovering from that, and doing nice relaxing things like reading and going to the gym with a friend who had just lost her job.  After that I found another job near home : as a call center supervisor for a company with 4 holiday villages in Belgium.  Again this was not really what I had expected.  I lasted 6 months there and so in September 2004, I had to start looking for another new employment.  This time I didn't apply for jobs where I would have to manage or coach others, and so I found a job with a small company that produces additives for animal feed.  A somewhat controversial business at any time but just at that time, cyclists, even a very famous one,  in Belgium had been provided illegal drugs by a veterinary doctor.  Whenever I told my friends about my new job they always started making jokes.  And so a whole new world unraveled before me.  From tourism to the animal feed industry.  And this time it lasted more than 6 years.

Wat nu ?

Sinds mijn ontslag 3 maand geleden ben ik al heel druk in de weer geweest. Ik heb weer een hele resem selectie/interimkantoren afgelopen.. Blijkbaar besparen die selectiebureaus ook want ik moest al 2 maal naar Roeselare en ook al eens naar Gent omdat die nochtans bekende bedrijven geen kantoor in Brugge of Oostende hadden.  Mijn profiel heb ik ondertussen ook weer aangepast op verschillende sites (Jobat, Stepstone, VDAB).  Ik ben ook al weer een paar keer getest en daaruit blijkt dat ik toch wel een 'valabele' kandidate ben.  Ik stelde van in het begin vast dat er minder vacatures waren dan in het voorjaar.  Toen ik daar iets over opmerkte bij de VDAB werd dat eigenlijk een beetje geminimaliseerd.  Ik vond het dan wel zeer grappig dat er net de volgende dag in het nieuws werd gemeld dat er voor het 3de kwartaal helaas een 'nul groei' was vastgesteld.  Dat en de tegenvallende economische perspectieven en ook dat er op het einde van het jaar altijd al iets minder aanwervingen zijn, maken de zoektocht naar een nieuwe job moeilijker dan in het voorjaar.  In die 3 maand ben ik 3 keer bij een bedrijf op gesprek geweest.  De laatste keer mocht ik ook een 2e keer terug maar uiteindelijk werd voor een andere kandidate gekozen.  Jammer, want ik zag het eigenlijk wel zitten. Ik werd ook gescreend om een cursus 'management assistant' te volgen ingericht door Cevora en de VDAB.  Een cursus van 4 maand met daaraan gekoppeld een stage van 6 weken in een bedrijf aangesloten bij Cevora.  Helaas kwam ik niet in aanmerking : mijn Frans en Engels waren 'te goed ' ! Ik had gehoopt dat ik de cursus kon volgen en zo even een sollicitatiepauze kon nemen.  Weeral pech. En zo gaat de zoektocht naar een nieuwe job verder. Het is sinds de start van mijn loopbaan nog maar de 2e keer dat ik met de feestdagen geen job heb.  Een groot voordeel eigenlijk als je zoals ik de familiale feestelijkheden in goeie banen moet leiden.  Het is een ongelooflijke luxe voor mij om over een zee van tijd te beschikken om boodschappen te doen en alles in gereedheid te brengen voor het kerstdiner.  Toen ik bij de ferry werkte was de kerstperiode altijd heel druk. Schoolvakantie en dus meer passagiers, trips naar York of Hull met reisagenten en daar van de typisch Britse kerstsfeer genieten en zelf ook kerstshoppen, en niet te vergeten de organisatie van de nieuwjaarscruise.  Allemaal leuke herinneringen die maken dat ik van plan ben om in januari nog eens naar London te gaan.  Eindelijk nog eens een echte boekenwinkel verkennen.  Tenzij ik tegen dan al een job heb natuurlijk.  Je weet maar nooit.  Ondertussen schrijf ik af en toe al eens een lezersbrief naar de krant die ze dan prompt publiceren. Misschien is daar een nieuwe carrière voor mij weggelegd ? Moet ik eens over nadenken. Er staat sinds woensdag ook weer een jaartje extra op mijn teller en dat geeft ook te denken.  Maar eerst nog even het jaar afsluiten, gezellig met de familie, die steeds groter wordt, en lekker eten en natuurlijk ook een lekker glaasje.  Proost ! Op een voorspoedig maar nog onbekend 2012.

Mmmm chocolaatjes ........lekker

Na de dierenvoeding lekkers voor iedereen.  Zoals gezegd, ik zat er erg mee dat ik weer moest gaan solliciteren en verwachtte niet direct snel weer aan de slag te kunnen. De dag na mijn ontslag werd ik gecontacteerd door het selectiebureau dat mijn opvolgster had helpen zoeken, onder het mom dat ze op de website van de VDAB gezien hadden dat ik werkloos was.  Ze wisten al dat ik geen job meer had voor ik het zelf wist !  Maar goed, als zij me een nieuwe job konden bezorgen, voor mij niet gelaten.  Ik ontdekte al heel snel dat in vergelijking met mijn laatste sollicitatie ronde in 2004 veel minder bedrijven zelf de eerste selectie van kandidaten doen.  Het merendeel van de vacatures is via een interim/selectie bureau, al dan niet in house als het om grotere bedrijven gaat.  In 2004 was het al een vervelend probleem, maar nu was dat nog een graadje erger : dezelfde vacature, zonder vermelding van het bedrijf uiteraard, vind je meermaals terug via telkens een ander selectie bureau. Soms vind je 20 min of meer gepaste jobs, maar in werkelijkheid staan er een paar dubbel of driedubbel tussen en zijn het er veel minder. Als je dan solliciteert via het interim/selectiebureau moet je altijd langs gaan om je CV, dat ze vaak van te voren niet eens hebben gelezen, te overlopen en soms word je ook getest.  Allemaal geen probleem voor mij, ik wilde weer aan het werk en had daar veel voor over.  Maar als ik dan achteraf zelfs geen feedback krijg over de job waar ik mij voor aangemeld heb, en ook geen andere job voorstellen krijg, stel ik mij toch vragen. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen die maken dat je de moed niet opgeeft.  Maar goed, ik solliciteerde heel fanatiek en werd soms toch uitgenodigd op gesprek.  Een hele opluchting voor mij. Mijn geboortedatum was dus niet noodzakelijk een reden om mijn CV verticaal te klasseren.  Op de duur was ik, denk ik wel bij 20 interimkantoren ingeschreven.  En zo kwam ik bij de chocolaatjes terecht.  Ik kende het bedrijf en wist dat er in het niet zo verre verleden reorganisaties en ontslagen geweest waren en ook dat er geruchten over financiële problemen waren.  Het eerste gesprek met de personeelsverantwoordelijke verliep heel vlot en ik zag het heel erg zitten.  Omdat het bedrijf  in die periode gedurende 2 weken gesloten was voor collectief verlof, duurde het 3 weken vooraleer ik uitgenodigd werd voor een tweede gesprek met de sales manager erbij. Tussendoor solliciteerde ik verder en genoot van het mooie weer.  Ik zal nooit vergeten dat april 2011 een fantastische maand was en het in diezelfde periode heel slecht weer was in Spanje. Ook het tweede gesprek verliep vlot.  Nadien werd ik even voorgesteld aan het sales team, allemaal jonge mensen.  Een week later werd ik gebeld : ik was aangenomen om zo snel mogelijk te starten.  De dag na mijn verlof dus.  En met veel enthousiasme ging ik dus die 26e mei aan het werk bij mijn nieuwe jonge collega's.  Ze konden allemaal mijn dochter zijn en ik werd Mamamieke.  Vreemd genoeg, of niet, voelde ik me al heel snel thuis tussen al deze energieke jonge vrouwen.
Het voelde zoals de beginjaren bij de ferry.  En ondanks het feit dat ik nu weer zonder job zit, ben ik blij dat ik hen heb leren kennen.  Ik had het voor geen geld willen missen.  Ik leerde weer veel bij, er werd hard gewerkt maar ook vaak gelachen en regelmatig deden de dames wel iets samen buiten het werk en ze waren zo lief mij, het 'oudje' (ik heb ongeveer de leeftijd van hun ouders), daar van in het begin bij uit te nodigen.  Ik vind het dus jammer ja, dat ik er na 4 maand niet meer bij ben.  Ik vond het nog erger voor hen, want zij hadden hard gewerkt om het bedrijf drijvende te houden en nu werd het overgenomen en zou alles veranderen.  Ik was ook niet de enige die ontslagen werd, en sommigen kregen een andere functie. Van overnames kan ik wel meepraten helaas. Tot daar het chocolade verhaal.  En nu ?  Ja weer op zoek hé.

Bij de beestjes

Na het vakantiepark bleef ik niet bij de pakken zitten.  Niet dat ik niets om handen had. In 2004 werd mijn moeder 2 maal opgenomen in het ziekenhuis.  De eerste keer gedurende een 4 tal weken in het voorjaar met een longontsteking.  Ik was toen net aan het werk in het vakantiepark. Een nieuwe werkgever heeft er ook het raden naar of het een éénmalig fenomeen is dat je vanop het werk met behandelende artsen telefoneert en soms op korte termijn een vrije dag neemt of iets vroeger naar huis moet.  Voor mij ook wel moeilijk omdat ik zelf zelden ziek ben en het dus niet gewend ben om verlof te moeten vragen door onvoorziene omstandigheden.  Toen mijn moeder daarna terug thuis was, voelde ze zich nog steeds niet optimaal en een maandje later werd ze weer opgenomen in het ziekenhuis.  Dit keer verbleef ze er ongeveer 3 maand.  Ik was dan nog in het vakantiepark maar het lukte wonderwel om toch alles te combineren.  Toen mijn moeder weer naar huis mocht, viel dat zo ongeveer samen met mijn ontslag en had ik dus tijd om in afwachting van dagelijkse huishoudhulp van "Familiehulp" echte familiehulp te bieden.  Dus ging ik dagelijks koken en deed al de andere gewone dagelijkse huishoudtaken voor haar.  Poetsen moest ik niet doen want daar had ze al iemand voor.  Om maar te zeggen dat ik me niet hoefde te vervelen.  M'n dagen waren gevuld met huishoudelijk werk bij mijn moeder, solliciteren en sporten. Thuis was er ook nog wel wat te doen want we hadden ook nog 2 schoolgaande tienerzonen in huis. Ik stond er natuurlijk ook niet alleen voor thuis.  Mijn wederhelft nam, en neemt nu ook nog, heel wat taken op zich.  Zoals gezegd liet ik er echter geen gras over groeien en zocht gelijk een andere job.  Dit keer ging ik bewust op zoek naar een job zonder verantwoordelijkheid over anderen.  Na het hotel en het vakantiepark had ik dat wel gehad.  Bij de ferry was ik in die functie gegroeid en ik was dan wel in naam verantwoordelijk voor de reservatiedienst, maar zo voelde het niet.  Dat waren allemaal gemotiveerde collega's met elk hun eigen sterke punten, een echt team.  En zo kwam ik terecht in een compleet andere sector : de veevoeding.  Ik vond een job als administratief bediende in een KMO die voedingssupplementen voor de veevoeding produceert.  Die functietitel dekte wel een iets ruimere lading.  Ik deed er een beetje van alles : van telefoon opnemen, bestellingen noteren, facturatie, aankoopbestellingen, boodschappen doen, koffie zetten, beurs organiseren, reizen boeken, foldertjes vertalen tot... Het was wel even aanpassen qua werkomgeving en zeker qua klanten.  Ik mag dan al een West-Vlaamse zijn,  sommige boeren waren zelfs voor mij moeilijk te verstaan.  Ik werd er gelijk in gegooid want toen ik 2 weken in dienst was, ging mijn ene collega 2 weken in verlof, de andere had een nieuwe job en haar opvolgster werd pas een maand later verwacht en een derde werkte halftijds.  Zodoende gebeurde het dat ik het dan maar alleen moest zien te redden.  En dat lukte nog ook ! Op korte tijd leerde ik heel veel bij.  Al bij al was het een leuke job in een leuke omgeving met leuke collega's die wel regelmatig wisselden.  Na iets meer dan zes jaar werd ik dan eind februari zelf ook ingewisseld.  Onvermijdelijk dacht ik achteraf, maar ik had het niet zien aankomen; meer wil ik daar op heden niet over kwijt.  Misschien kan ik ooit eens m'n memoires schrijven, voor mezelf dan, want wie is nu geïnteresseerd in mijn leven, en kan ik er tegen die tijd al objectiever op terugkijken.  Nog maar net ontslagen ging ik al op zoek naar een "nieuwe uitdaging", de moed in mijn schoenen.  Welk bedrijf wil begot nog iemand van 54 ? Na mijn ontslag liep ik ook niet over van zelfvertrouwen.  Ik was me er op dat moment heel pijnlijk van bewust dat ik niet bepaald veel mensenkennis heb, om niet te zeggen erg naïef kan zijn.  Maar goed, het ging makkelijker dan verwacht.  Ik had mezelf 4 maand gegeven en in minder dan 3 maand was het rond.  Ik ging eerst nog op reis naar Italië, dat was al zo gepland, en daags na de terugreis begon ik bij de mmmm...chocolaatjes.